Wkrótce na jej drodze staje dwóch mężczyzn – czarujący Harry (doskonale korespondujący ze swoim wizerunkiem Pascal) i były chłopak John (Chris Evans, autor prawdopodobnie najpiękniejszego filmowego monologu tego roku). Matt Shakman przyjął ją na siebie i przerodził w najlepszy film Marvela tego roku – konsekwentny w swoim budowaniu świata przedstawionego, znakomity dramaturgicznie, oszałamiający wizualnie, dający swoim aktorom sporo pola do popisu. Lawrence wraz ze scenarzystą JT Mollnerem rewelacyjnie wykorzystali pozornie prosty koncept, a ciężar emocjonalny historii oparli na dwóch głównych postaciach, wspaniale zagranych przez Coopera Hoffmana i Davida Jonssona. Choć nie brakuje w nim typowych dla reżysera elementów, "Złodziej z przypadku" spełnia się jako ciekawie poprowadzona, pełna akcji i niezłego humoru opowieść, do tego mistrzowsko zagrana rola przez Austina Butlera. Romans dwojga młodych ludzi zostaje wystawiony na próbę w obliczu katastrofy, która na zawsze zapisała się w historii. Film imponuje napięciem, psychologicznym pojedynkiem bohaterów i realistycznym obrazem świata przestępczego. Ciepła i wzruszająca opowieść o prostolinijnym człowieku, który mimowolnie staje się świadkiem i uczestnikiem ważnych wydarzeń w historii Stanów Zjednoczonych. W rewolucyjnej opowieści reżyser prezentuje paletę barwnych postaci.
To także historia odzyskiwania władzy nad sobą i własnym ciałem, a przede wszystkim uczenia się łagodności wobec samych siebie. Choć do Sorry, Baby przylgnęła łatka „filmu o traumie”, nie wydaje się ona do końca trafna. To kino minimalistyczne i bliskie codzienności, a zarazem pełne humoru, w którym – jak to w życiu – śmiech miesza się z łzami, a to, co najtrudniejsze, przychodzi wtedy, gdy miało być już dobrze. Do pisania o Sorry, baby siadałam już kilkukrotnie i za każdym razem rezygnowałam, przekonana, że słowa nie są w stanie w pełni oddać emocji, z którymi zostawił mnie ten obraz. Symfonia o umieraniu zostaje w widzu długo po seansie, bo nie domyka wzbudzonych emocji. To kino, które ufa obrazowi i rytmowi, nie boi się ciszy ani nudy rozumianej jako trwanie.
Wirująca kamera Witolda Sobocińskiego porywa widza w kołowrót obrazów inspirowanych twórczością plastyczną Wyspiańskiego i innych młodopolskich twórców. Kondensacja akcji utworu oraz jej zwielokrotniona dynamika, ujęta jednocześnie w karby ścisłej dyscypliny formalnej, a także uwspółcześniona interpretacja utworu stanowią o jego wielkiej sile. Owo wydarzenie, jak dowiadujemy się z filmu, przeszło wówczas praktycznie bez echa, jedna z przepytywanych osób orzekła nawet, że nie zawracała sobie głowy tym „incydentem”. Banałem wydaje się zachwyt nad operatorską subiektywizacją, co w niezwykle ciekawy sposób włączyła Josephine Decker do Łagodnie i czule. Estetyczne szaleństwo psychodelicznego dekadrażu jest jednak w dużej mierze przejawem nieantropocentrycznej, nieco pesymistycznej wizji świata oraz próbą zerwania szwów z wciąż niezagojonej rany po walce na noże z kartezjańskim bandytą – szwów rozumianych także na sposób filmowego suture. Film w poruszający sposób pokazuje wartość ludzkiego życia, znaczenie codziennych wyborów oraz wpływ, jaki każdy z nas ma na innych.
Oddaj ją, reż. Danny Philippou, Michael Philippou
Śledząc kinowe premiery w naszym kraju, coraz częściej można natknąć się na produkcje z dalekiego wschodu, choć ich skromna dystrybucja wciąż pozostawia nam wiele do życzenia. David Corenswet urodził się do grania Ostatniego Syna Kryptonu, bowiem w aplikacja skolim casino jego interpretacji Superman wreszcie na powrót staje się tym, co miał reprezentować od samego początku. Jeśli ktoś śledzi nasze redakcyjne poczynania nieco uważniej, mógł nieznacznie odczuć moje emocjonalne zaangażowanie związane z postacią i przygodami Człowieka Ze Stali. Płynnie zmienia tonacje, tylko po to, żeby z serii tych wszystkich konwersacji zbudować obraz bohaterki i bolączek współczesnej Rumunii (a pewnej mierze także i całej Europy). Niewiele potrzeba, żeby stworzyć znakomity film i najlepszym tego dowodem jest Radu Jude ze swoim Kontinental ’25. Główna bohaterka w środku nocy budzi się, wygląda przez okno i przyciąga do siebie ryżowar, zamykając go w objęciach. Film z pozoru wydaje się schematycznym coming of age, historią o dojrzewaniu i pierwszym zauroczeniu uczennicy w nauczycielce, jakich wiele w kinie.
Dąży on do tego, by we własnych opowieściach pokazywać to, jak skomplikowani, chaotyczni potrafimy być. Często opieramy się wówczas na uproszczeniach, schematach, które – zdaniem Haugeruda – sprawiają, że nasze życia tym samym stają się mniejsze. Wplatając fikcję w nasze historie, często je ubarwiamy, sprawiamy nie tylko, że unika nam prawda, ale też mimochodem wpisujemy je w konwencje tego, co wydaje nam się atrakcyjne. Z podobnym problemem mierzyła się za dziecka Tsou Shih-Ching, tajwańska reżyserka, której zawdzięczamy jeden z ciekawszych azjatyckich filmów ubiegłego roku. Covino swoją opowieść często kieruje na obyczajowe wody, wpływając tam okrętem zbudowanym z błyskotliwych dialogów, iskrzącego napięcia, bliskości czy zwykłych potrzeb osób tworzących związek. Nie jest jednocześnie zwykłym zbiorem niskopoziomowych gagów i zagłębia się w skomplikowany, miłosny czworokąt. Po obradach głośniejszych niż 12 miesięcy wcześniej, wyłoniliśmy w końcu ranking, w którym nie obyło się bez zaskoczeń.
Nie da się bowiem zastąpić jedynego w swoim rodzaju Lesliego Nielsena. Moja wiara w udane ponowne zjednoczenie tych artystów została wynagrodzona – "28 lat później" to niezwykle solidny film, wyjątkowy w swojej formie, uniwersalny w opowieści. Tym razem przeniósł manatki do uniwersum Stephena Kinga, którego powieść wreszcie doczekała się ekranizacji. Szalona, zabawna, ale i mocna opowieść o polityczno-społecznej rzeczywistości w Stanach Zjednoczonych. Zdaje się, że to właśnie w nim kino superbohaterskie dokonało jakościowego odbicia po latach zwątpienia, powrót ikonicznej komedii okazał się strzałem w dziesiątkę, a kino grozy zyskało swoje nowe, oryginalne oblicza. Utrzymywała się ona zwłaszcza w świecie kinematografii polskiej — albo skupionej na historyzmie (kino Wajdy), albo na alegoriach (twórczość Munka), tudzież narracji oczywistej, radykalnie linearnej (jak w przypadku większości twórców wywodzących się z socrealizmu).